در یادداشت پیشین به آقای دکتر علی حسین نجفی ابرندآبادی اشاره نمودم. بی فایده نیست که در این رابطه به نکته ی مهمی نیز اشاره کنم. در روزگاری که متاسفانه هم میهنان ما برای تابعیت یا اقامت حتا چند روزه در دیار فرنگ سرو ودست می شکنند و گاه به ذلت و خواری نیز تن در می دهند تا از مواهب صدقه سری غربیان بهره مند شوند، این انسان والا با اینکه از امکان بهره مندی از تابعیت کشور فرانسه برخوردار است در طول بیست سال گذشته حتا از قبول اقامت در این کشور نیز سر باز زده است. او همواره در خدمت به جوانان این مرز و بوم سر از پا نشناخته است و به راستی نمونه ای از عزت و شرف ایرانی است که این روزها کمتر شاهد آن هستیم.

به خاطر داشته باشیم که حتا بیگانگان نیز به لحاظ روحی پذیرای افرادی هستند که از مناعت طبع برخوردارند و به نسب خود افتخار می کنند و کسانی که سر بار جامعه ای دیگر می شوند حتا در صورت موفقیت از احترام و عزت مورد نظر خویش بهره مند نخواهند شد. ما هیچگاه نمی توانیم انتظار داشته باشیم که دیگران به چیزی احترام بگذارند که خود نیز برای آن احترامی قائل نیستیم. احترام به سرافرازی ایران را خود باید به وجود بیاوریم نه آنکه خواهان احترام به کشوری باشیم که غربیان می بینند از آن فراری هستیم و با اکراه به آن بازمی گردیم.

/ 0 نظر / 16 بازدید