گتوی غزه

 
  

پس از اشغال لهستان توسط ارتش آلمان، نازیها در شهر ورشو، پایتخت لهستان، منطقه ای حفاظت شده به وجود آوردند که بخش بزرگی از یهودیان این کشور را در بر می گرفت. در واقع نازیها یهودیان لهستان را، به عنوان بزرگترین اجتماع یهودیان در اروپا، مجبور کردند تا در شهرک کوچکی که - گتو - نامیده می شد جدای از بقیه ی مردم این کشور به زندگی خویش ادامه دهند. آنها اجازه نمی دادند تا ساکنین گتو کوچکترین ارتباطی با مردم دیگر داشته باشند و همین امر موجب شده تا یهودیان هر روز فقیرتر و گرسنه تر شوند. با انتقال هر چه بیشتر یهودیان به گتو جمعیت افزایش می یافت ولی مساحت زندگی همان بود و هر روز زندگی به عمد برای آنها دشوارتر می شد. در واقع نازیها به گونه ای عمل می کردند که زندگی یهودیان در دست آنها باشد و تازه به آن هم اکتفا نمی کردند و هر روز به بهانه ای عده ای را می کشتند.

ده ها سال پس از این جنایات، گویی تاریخ دوباره تکرار می شود. اسراییلی ها به عمد فلسطینی های مظلوم را چند پاره کرده اند و همانند نازیها گتوهایی را در مناطق فلسطینی به وجود آورده اند که شریان حیاتی آنها در دست اسراییل است. در غزه جمعیت زیاد فلسطینی در منطقه ای به وسعت کم اسکان داده اند و به دور آن هم دیوار کشیده اند. دیوارهایی که دیوارهایی گتوی ورشو را در خاطر زنده می کند با این تفاوت که این بار زندانیان پیشین در کسوت زندانبان هستند. به بهانه ای فلسطینی ها، زنان و کودکان بی گناه را به خاک و خون می کشند و هیچ قاعده ی اخلاقی را در این مورد روا نمی دارند. طنز تاریخ این است که مانند گتوی ورشو، جهانیان و به اصطلاح جهان متمدن هم مانند گتوی روشو به گتوی غزه و جنایات ارتکاب یافته در آن اعتراضی نمی کند. به نظرم همانگونه که جهان باید در قبال جنایات نازیها در زمان اقتدارشان و سکوت خود سرافکنده باشد در قبال جنایات اسراییل در غزه و سایر سرزمینهای فلسطینی باید از شرم فرو ریزد.

/ 0 نظر / 12 بازدید